Voor altijd bij me

Al een hele tijd liep ik rond met het idee dat ik graag een tattoo wilde hebben van een vlinder. De vlinder die steeds meer voor ons is gaan betekenen na Sarah haar overlijden, heel vaak zien we een witte vlinder op bijzondere momenten, het voelt als een ďhello from heavenĒ voor ons. In de vakantie eerst een henna tattoo uitgeprobeerd, dat voelde zo bijzonder, dat ik het daarna zeker wist, ik wilde een echte op mijn bovenarm hebben.

Begin augustus heb ik een brutaal mailtje geschreven aan Henk Schiffmacher, Nederlands bekendste tatoeŽerder (en schrijver, beeldend kunstenaar, verzamelaar, ondernemer, wereldreizigerÖ www.henkschiffmacher.nl ) Ik wist dat hij nog maar weinig zelf tatoeŽert, maar ik hoopte dat hij door ons verhaal te lezen een uitzondering zou maken. Al snel kreeg ik een mailtje terug van een medewerker van hem, dat hij in IsraŽl zat maar dat hij zodra hij terug was, hij contact met me zou opnemen.
En zo gebeurde het dat ik 7 augustus niets vermoedend de telefoon opnam en ineens Henk Schiffmacher aan de telefoon had. We mochten zaterdag 10 augustus bij hem thuis komen voor de vlinder tattoo, hij deed het nog maar heel weinig zelf, alleen nog in zeer uitzonderlijke gevallen. En zo togen we met z'n drietjes naar Amsterdam die zaterdag. Een heel bijzondere ervaring was het. De deur die open stond omdat de bel kapot was, we moesten maar gewoon doorlopen, en ineens stonden we tegenover dť Henk die ik al zo vaak op tv had gezien. Ik kreeg een kruk om op te zitten. Henk tekende vanuit zijn losse hand een mooie vlinder op mijn bovenarm en begon al snel daarna met het inkleuren. Het was wel wat pijnlijk maar zeker de pijn waard. Wat voelt het bijzonder die vlinder in/ op mijn arm te hebben. Onder mijn kleding niet te zien, maar voor mij een weten.

Henk Schiffmacher bezig met de vlinder in te kleuren

de tattoo op mijn arm de tattoo van dichtbij
Heel anders maar net zo bijzonder is de ketting die ik 2.5 jaar dagelijks om heb gehad. Een gouden munt met daarin Sarah haar foto gegraveerd. Voor mij voelde dat goed, omdat als het ter sprake kwam, ik haar altijd kon laten zien. Soms was het een aanleiding voor mensen om te vragen wie het is die op de ketting staat, soms een reden om weer even over haar te kunnen vertellen. Inmiddels (mei 2003) heb ik heel bewust de ketting niet meer om, eerst af en toe, maar steeds vaker liet ik hem liggen als ik 's morgens mijn sieraden om deed. Kon ik in de periode hiervoor niet de deur uit zonder de ketting, nu voelt dat heel anders. Kennelijk heb ik het niet meer nodig om Sarah zichtbaar bij me te dragen. Ik ben naast moeder van een overleden kindje, ook weer "gewoon Monica". De ketting heeft een mooie plaats gekregen in de "Sarah-kast" die we in de kamer hebben staan (zie "verhuizen")
De gouden munt de gouden munt